Unutulmaması Gereken Herkes ve Her Şey...
Gönderilme zamanı: 27 Ağu 2011 06:34
Kıyametti kopan ,hiç bir yer eskisi gibi değildi artık.Ne insanlar aynıydı ne de istanbul.Göz yaşı birikmişti her yürekte.Bazıları yeniliklerle mücadele içindeydi ,bazılar yeniliklere rağbet ediyordu.Ama o hep ileri bakıyordu yüreği tazecik ,her şeyi yapabileceğine inanan yüreği ,gözlerindeki cevher, ne cevher ama bir nazik bedenden bir lider ruha ,Kimselerin uzlaşamadıkları ile uzlaşan ,kimsenin konuşamadıkları ile aynı dili paylaşan ,asil bir ruh...
Talihsizlikti onu kaybetmek öyle bir kayıp ki aylarca yası tutuldu İstanbul sokaklarında. Ne öyle bir narinlik ne öyle bir gözü pek gelmeyecekti İstanbulun kıyamet sonrası sokaklarına.
Aşk...
Bir İstanbul aşkı vardı ,bir de o, yüreğine kilitli hiç bir zaman sonuna erişemeyeceği aşkı...Kim bile bilirdiki bu aşkın bu şekilde son bulacağını.Nasıl bir acıdır narin bedenin, narin ruhun yarım kalışı...
Öyle bir gitti ki; sessiz, sakin ,sukutu seven Gediz bile artık susmuyordu.Öfkesi gözlerinden fışkırıyor, sanki ruhu bedenine veda edinceye dek damarlarında akan kan bu öfke ile yer değiştirecek gibiydi.
Gediz ,narin ruhun tek zahiri aşkı ,yalnız kalmıştı. Herkese ve her şeye öfke ile bakıyordu artık ,işte o anda zaptı imkansız vahşi bir yırtıc gibiydi Gediz...
İstanbul'un sokaklarına artık ayrım gelecekti, ya herkes insan olmayana düşman olacaktı ya da onlara yandaş olanlar ölümü tadacaktı.İşte o vakit ayrıldı insanlar.Bir tarafta Gediz ve yoldaşları ,bir yanda Handan ve bilgin dostları.İttifak mı kurlmalıydı dost olabilecek insan olmayanlarla, yoksa katledilmeli miydi insan sayılmayan her bir varlık tek tek...
Bu gün uğranda savaştıklarını bilmeyen Arzlar ve Lodoslar. Nasıl başladı bu amansız ayrım .Bir aşkın kaybı ile kurulan, saklı ve zahiri tüm türlere açılan kıyım savaşı ,bir tarafta uzalaşmacı bilgin Handanın dostluk neferleri.
Aslında kin ve öfkeyi doğuran asıl olay. "O büyük holde ne olmuştu...."
Talihsizlikti onu kaybetmek öyle bir kayıp ki aylarca yası tutuldu İstanbul sokaklarında. Ne öyle bir narinlik ne öyle bir gözü pek gelmeyecekti İstanbulun kıyamet sonrası sokaklarına.
Aşk...
Bir İstanbul aşkı vardı ,bir de o, yüreğine kilitli hiç bir zaman sonuna erişemeyeceği aşkı...Kim bile bilirdiki bu aşkın bu şekilde son bulacağını.Nasıl bir acıdır narin bedenin, narin ruhun yarım kalışı...
Öyle bir gitti ki; sessiz, sakin ,sukutu seven Gediz bile artık susmuyordu.Öfkesi gözlerinden fışkırıyor, sanki ruhu bedenine veda edinceye dek damarlarında akan kan bu öfke ile yer değiştirecek gibiydi.
Gediz ,narin ruhun tek zahiri aşkı ,yalnız kalmıştı. Herkese ve her şeye öfke ile bakıyordu artık ,işte o anda zaptı imkansız vahşi bir yırtıc gibiydi Gediz...
İstanbul'un sokaklarına artık ayrım gelecekti, ya herkes insan olmayana düşman olacaktı ya da onlara yandaş olanlar ölümü tadacaktı.İşte o vakit ayrıldı insanlar.Bir tarafta Gediz ve yoldaşları ,bir yanda Handan ve bilgin dostları.İttifak mı kurlmalıydı dost olabilecek insan olmayanlarla, yoksa katledilmeli miydi insan sayılmayan her bir varlık tek tek...
Bu gün uğranda savaştıklarını bilmeyen Arzlar ve Lodoslar. Nasıl başladı bu amansız ayrım .Bir aşkın kaybı ile kurulan, saklı ve zahiri tüm türlere açılan kıyım savaşı ,bir tarafta uzalaşmacı bilgin Handanın dostluk neferleri.
Aslında kin ve öfkeyi doğuran asıl olay. "O büyük holde ne olmuştu...."