Bir Damla Göz Yaşı
Gönderilme zamanı: 08 May 2011 09:58
Açlıktan karnı ağrıyan ve dört duvarlı bir çatılı evi bile olmayan anne ile çocuğun hayatından bir parça:
Günlerden cumartesi ve çocuk mendil satar.Satacağı mendilin parası ile 2 tane ekmek ve annesine bir çiçek almak ister.Mendillerin hepsini satar ancak tinerciler tarafından gasba uğrar.Çocuğun tüm parası çalınır.Annesi de diğer taraftan mendil sattığı için ekmek parası çıkmıştır.Ancak çocuk pazar günü için annesine bir hediye düşünüyordu.Hayrattan su içmeye giden çocuk birden geçmişe gider.
Babası tarafından dövülen annesinin o hali gözüne gelir.Suçsuz yere dövülen ve sonunda isen evden atıldıkları gün aklına gelir.Ama annesi onu yalnız bırakmadıydı.Dayanamaz ve çocuk ağlar.Öyle bir ağlar ki yanından geçenler bile onun bu ağlayış şekline ağlar.Sonra hüzünü diner çocuğun.Tam kalkacaktıki göz yaşları ayağının dibindeki tasa dökülmüş.Ve kendi kendine:''Hiç bir şeyim yok ki vereyim anama!Bir damla göz yaşım var onuda verem anama!''
Göz yaşlarını annesine götürür ve:''Anne bu benim göz yaşım.Burda sen ve hatıralarımız var.Kötü günlerimiz hep burda.Artık o eski günleri yaşamıyoruz.Dışarda kalsakta insan gibi yaşıyoruz!Anneler günün kutlu olsun anneciğim.'' der.Lakin bu ana yüreği,hiç evladının ağlamasına dayanabilir mi?Kadın oğlunun bu acizliğine bakarak biraz yutkundu ama daha da konuşamadı.Bir sancı kapladı kalbini.Oğlu feryada başladı:''Anaaaaammm!Getme anammm.''
Malesef kadın ölmüştü...
Hikayeye devam edemeyeceğim.
Anneler günü Mayıs 2. pazar değil her gün kutlanmalıdır!
Günlerden cumartesi ve çocuk mendil satar.Satacağı mendilin parası ile 2 tane ekmek ve annesine bir çiçek almak ister.Mendillerin hepsini satar ancak tinerciler tarafından gasba uğrar.Çocuğun tüm parası çalınır.Annesi de diğer taraftan mendil sattığı için ekmek parası çıkmıştır.Ancak çocuk pazar günü için annesine bir hediye düşünüyordu.Hayrattan su içmeye giden çocuk birden geçmişe gider.
Babası tarafından dövülen annesinin o hali gözüne gelir.Suçsuz yere dövülen ve sonunda isen evden atıldıkları gün aklına gelir.Ama annesi onu yalnız bırakmadıydı.Dayanamaz ve çocuk ağlar.Öyle bir ağlar ki yanından geçenler bile onun bu ağlayış şekline ağlar.Sonra hüzünü diner çocuğun.Tam kalkacaktıki göz yaşları ayağının dibindeki tasa dökülmüş.Ve kendi kendine:''Hiç bir şeyim yok ki vereyim anama!Bir damla göz yaşım var onuda verem anama!''
Göz yaşlarını annesine götürür ve:''Anne bu benim göz yaşım.Burda sen ve hatıralarımız var.Kötü günlerimiz hep burda.Artık o eski günleri yaşamıyoruz.Dışarda kalsakta insan gibi yaşıyoruz!Anneler günün kutlu olsun anneciğim.'' der.Lakin bu ana yüreği,hiç evladının ağlamasına dayanabilir mi?Kadın oğlunun bu acizliğine bakarak biraz yutkundu ama daha da konuşamadı.Bir sancı kapladı kalbini.Oğlu feryada başladı:''Anaaaaammm!Getme anammm.''
Malesef kadın ölmüştü...
Hikayeye devam edemeyeceğim.
Anneler günü Mayıs 2. pazar değil her gün kutlanmalıdır!
