Zamanın birinde bir oduncu, ormanda odun keserken çalı arasında bir yılana raslamis. Elindeki baltayı kaldırıp yılanın başını vurmak üzereyken bir an göz göze gelmiş. Yaradana olan aşkı -yılan bile olsa- yaratılana yansımış ve yılanı vurmaya kıyamamış. Yılan da duygulanmış, dile gelmiş.Ey insanoğlu...

Vusal kendi iftiranda kendin boguldun. Camur atacam die camura batın. Bölgeden yazıyordun ne yüzsüz insan die sen karekterliysen yakışanı yap sil carını erkeksen eger sahıyet sahıbıysen. Ben iftıra atmana ragman adım cıktı die sıldım sıra sende.